جلوه ی هستی را در نیمه ی چشمانت دیدم ...... غریبانه سوختم و ساختم...... با منی با من بمان تا سرود عشق ام را با عشق در سازم......نتونستم......نتونستم......قد رعنا ی تو را ببینم.....اخه چشمی که پر ابه قدرت دیدن نداره......نتونستم......نتونستم......گل سرخی...... واست از باغچه بچینم......اخه دستی که بلرزه......قدرت چیدن نداره......ترس بودن یا نبودن که می خواست بده به بادم......سایه ای بود سخت و سنگین رویه ذره اعتمادم......چه شبایی تو اتاقم واسه تو نامه نوشتم......جای تو......نامه رو خوندم اخر از نامه گذشتم......اگر روزی روزگاری بشه باز تو رو ببینم......وحشت از مردن ندارم که گل سرخ بچینم......

به منظور شکستن کاخ فراموشی

                باز با دیوانگی شولای عریان ساختم

                باز بی تو مثل هر لحظه خودم را باختم 

                آری از درد ملامت من رها گشتم ولی

                عاشقانه حویش را در دام تو انداختم

                                             

زندگی باغی بزرگه  
                  پر از گلهای تازه
                             هر کسی یه باغچه از عشق
برای دلش می سازه
                    دل مهربون آهو
                             باغچه رو تو خواب می بینه
قناری رو خاک گلدون
                   به امید گل می شینه